BLOGS OVER ACTUELE ONTWIKKELINGEN IN DE DUITSE EUROPESE POLITIEK (en andere zaken)

"Kaag leidt Nederland naar de verdoemenis"

Bestorming van de democratie, corona voorbij

Eind augustus vond in Berlijn een demonstratie tegen de coronamaatregelen plaats. De demonstranten waren van divers pluimage: niet alleen kleine ondernemers, die zich door de maatregelen in hun voortbestaan zien bedreigd. Ook personen, die tot ‘rechtsbuiten’ op het politieke spectrum gerekend kunnen worden bevolkten het plein rondom de “Siegersäule”. Het waren deze rechts-radicalen, waaronder de voorzitter van Jong-AFD en een AFD-gemeenteraadslid, die de aanzet gaven tot bestorming van de Reichstag. Er werd met de zwart-wit-rode driekleur van het Duitse keizerrijk gezwaaid, die tot 1935 ook door de nationaalsocialisten werd gebruikt.
Het vlagvertoon bij de bestorming geeft aan dat het niet om corona gaat, maar om iets anders, namelijk de omverwerping van de democratische rechtstaat. Een rechtstaat, die volgens de AFD afbreuk doet aan alles waar de partij voor staat. De liberale vooruitgang die in de afgelopen decennia is geboekt beschouwt de AfD als een catastrofe, zoals de Duitse socioloog Mathias Quent het verwoordt. Op tal van terreinen keert deze reactionaire beweging zich tegen de vooruitgang. Quent noemt zeven dimensies van de “backlashs”. Voor de reactie op de column van Balci (VK 8 september jl.) zijn de volgende twee ervan relevant.

Het is de schuld van Kaag
Radicaal rechts heeft het over dreigende “Überfremdung” en “Islamisering” van de Duitse samenleving. De meerderheid van de vreedzame moslims wordt op één hoop gegooid met de radicale islam om hen als grote bedreiging te kunnen afschilderen. Terwijl uit recente gegevens blijkt dat het aandeel van moslims slechts 4 % van de Duitse bevolking uitmaakt.
Balci maakt zich schuldig aan dezelfde redeneertrend als de rechts-buitenspelers van de AFD c.s. wanneer hij beweert dat in Nederland de islam “brandt van ambitie om mens en maatschappij te onderwerpen aan zijn eigen regels en wetten”. Hij wekt hiermee de valse suggestie dat “de moslimbevolking” op het punt staat de macht in Nederland te grijpen, allemaal als gevolg van de pro-Europese opstelling van Sigrid Kaag. Maar ook in ons land, zo blijkt uit cijfers van het CBS, schommelt het aandeel van de moslims rond de 5% van de Nederlandse bevolking. Zonder die te willen bagatelliseren vormt de politieke islam daarvan slechts een fractie.
De tweede dimensie die Quent noemt is de pijn die radicaal rechts ervaart als gevolg van de afbraak van de nationale staat. De AfD wil dan ook niets liever dan de nationale staat weer op het schild hijsen. Ten tijde van Merkels “wir schaffen das” kreeg de AfD de nationalistische wind in de rug, maar in het AfD-scenario van een Dexit gaat een grote meerderheid van de Duitse bevolking niet mee. 81% vindt in 2019 het EU- lidmaatschap van Duitsland een goede zaak.

Samenwerking in plaats van een muur
In zijn column omarmt Balci het gedachtengoed van de AfD door te pleiten voor het behoud van de muur die de nationale staat Nederland beschermt tegen vreemde smetten en invloeden. Wat hij precies met die muur bedoelt blijft volstrekt onhelder. Tolmuren kunnen het niet zijn, want die zijn in de interne makt grotendeels afgeschaft en ons land vaart er meer dan wel bij. Een muur dan tegen het machtige en reactionaire Brussel, met in zijn ogen als belangrijke spelers Polen en Hongarije, de het met de waardengemeenschap die de EU is niet zo nauw nemen? Dat deze beide landen een reactionaire politiek voeren is onmiskenbaar, maar het is ridicuul te veronderstellen dat de democratische verworvenheden in ons land én in de Europese Unie hierdoor op het spel komen te staan. De democratie is in ons land meer dan gevestigd. In de EU kan er wat dit betreft nog wel een tandje bij. De EU beschikt echter wel over juridische instrumenten én over stevige politieke tegenmachten om ondemocratische tendensen zoveel mogelijk te corrigeren.
Het is juist de gezamenlijkheid van de EU die het mogelijk maakt op te boksen tegen machten die onze liberale en democratische waarden bedreigen. Dat Sigrid Kaag pleit voor meer Europese samenwerking is dan ook een goede zaak en klinkt me als muziek van Mozart in de oren. Over een superstaat heeft ze het trouwens niet gehad, dat is de ongenuanceerde invulling van Erdal Balci.